Λαπαροσκοπική Χειρουργική Κήλης

μηροκήλη

Τι είναι η μηροκήλη;

Η μηροκήλη είναι κήλη της βουβωνικής περιοχής. Η διαφορά της από τη βουβωνοκήλη είναι ότι η διόγκωση παρουσιάζεται στον μηριαίο δακτύλιο, πιο χαμηλά δηλαδή σε σχέση με τη βουβωνοκήλη. Ο μηριαίος δακτύλιος, είναι μια ευένδοτη περιοχή στο κοιλιακό μας τοίχωμα κάτω από το βουβωνικό κανάλι και ψηλά στη μέση του μηρού. Δεν αποτελεί ένα συνηθισμένο είδος κήλης (περίπου το 3% όλων των κηλών και περίπου το 7 – 8% των κηλών της βουβωνικής περιοχής). Εμφανίζεται πιο συχνά στις γυναίκες (περίπου το 70% των μηροκηλών αφορά γυναίκες), επειδή το μηριαίο κανάλι στις γυναίκες είναι μεγαλύτερο λόγω της μεγαλύτερης διαμέτρου της πυέλου.

Παράγοντες κινδύνου

Η ακριβής αιτία για την εμφάνιση της μηροκήλης δεν μας είναι γνωστή. Ωστόσο, υπάρχουν ορισμένοι παράγοντες, οι οποίοι συμβάλλουν στην εμφάνιση μιας μηροκήλης. Οι παράγοντες αυτοί έχουν το χαρακτηριστικό να δημιουργούν ενδοκοιλιακή πίεση. Υπό αυτή την έννοια, οι παράγοντες κινδύνου για την εμφάνιση μιας μηροκήλης είναι περίπου ίδιοι με αυτούς που οδηγούν στην εμφάνιση και της βουβωνοκήλης. Τέτοιοι παράγοντες είναι:

  • παχυσαρκία

  • δυσκοιλιότητα

  • έντονος χρόνιος βήχας

  • χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια

  • βαριά χειρωνακτική εργασία

  • άρσεις βάρους

  • εγκυμοσύνη

  • δυσκολία στην ούρηση (για όσους έχουν διευρυμένο προστάτη)

Σε ορισμένες περιπτώσεις η μηροκήλη μπορεί να είναι ένα εκ γενετής πρόβλημα.

Συμπτώματα και διάγνωση

Το βασικό σύμπτωμα μια μηροκήλης είναι κοινό με τα υπόλοιπα είδη κήλης δηλαδή η διόγκωση της περιοχής. Η διόγκωση αυτή γίνεται πιο εμφανής όταν βήχουμε όταν στεκόμαστε όρθιοι, όταν σηκώνουμε βάρη ή όταν έχουμε κουραστεί από το περπάτημα.

Η διόγκωση αυτή συχνά συνυπάρχει με κάποια ενόχληση στην περιοχή της βουβωνικής χώρας, η οποία μπορεί να είναι εντονότερη όταν υπάρχει αύξηση της ενδοκοιλιακής πίεσης ή προς το τέλος της ημέρας.

Η διάγνωση γίνεται με τη λήψη του ιστορικού του ασθενούς και με κλινική εξέταση και ψηλάφηση της περιοχής της κήλης. Ενδέχεται να χρειαστούν επιπλέον απεικονιστικές εξετάσεις (υπερηχογράφημα ή αξονική) προκειμένου να γίνει σαφές ότι πρόκειται για μηροκήλη και όχι για βουβωνοκήλη.

Επιπλοκές μιας μηροκήλης

Η βασική επιπλοκή της μηροκήλης είναι η ίδια με αυτή οποιασδήποτε άλλης κήλης, δηλαδή η περίσφιξη. Όπως προαναφέρθηκε, στην περίπτωση που εμφανιστεί μια μηροκήλη γίνεται αντιληπτή εξαιτίας μίας μικρής διόγκωσης ψηλά στον μηρό, συνοδευόμενη από ελάχιστο πόνο. Αυτό σημαίνει πως τα συμπτώματα μιας μηροκήλης είναι ήπια και σχεδόν δεν γίνονται αντιληπτά από τον ασθενή, παρά μόνο όταν υπάρξει περίσφιξη, δηλαδή στραγγαλισμός του σπλάχνου. Σε αυτήν την περίπτωση η διόγκωση γίνεται σκληρή και υπάρχει έντονος πόνος, που συνοδεύεται από ερυθρότητα στην περιοχή, ναυτία και έμετο.

Σε μια τέτοια περίπτωση απαιτείται άμεση χειρουργική επέμβαση για τη διόρθωση της μηροκήλης. Για παράδειγμα αν το περιεχόμενο της στραγγαλισθείσας κήλης είναι έντερο, ο εκτιμώμενος χρόνος επιβίωσης είναι περίπου 10 ώρες. Περίπου οι μισές από τις μηροκήλες εμφανίζονται σαν έκτακτα περιστατικά που απαιτούν άμεσο χειρουργείο.

Πότε επιβάλλεται η επέμβαση σε περιπτώσεις μηροκήλης;

Οι κήλες διορθώνονται μόνο χειρουργικά. Καμία συντηρητική αγωγή δεν μπορεί να υποκαταστήσει το χειρουργείο. Ωστόσο, οι ασθενείς που δεν εμφανίζουν ιδιαίτερα συμπτώματα μπορούν να αναβάλλουν το χειρουργείο για κάποιο διάστημα. Αυτό όμως δεν συμβαίνει με τη μηροκήλη διότι υπάρχει πολύ μεγάλη πιθανότητα επιπλοκών. Στην περίπτωση εμφάνισης μηροκήλης απαιτείται άμεσος προγραμματισμός της χειρουργικής διόρθωσής της!

Χειρουργική αποκατάσταση της μηροκήλης

Οι μηροκήλες πρέπει να επιδιορθώνονται άμεσα, διότι, όπως προαναφέραμε, υπάρχει σοβαρή πιθανότητα στραγγαλισμού τους, καθώς το μηριαίο κανάλι είναι στενό και ανελαστικό. Η χειρουργική επέμβαση για τη μηροκήλη μπορεί να είναι είτε η ανοικτή επέμβαση είτε η λαπαροσκοπική επέμβαση.

Η λαπαροσκοπική επέμβαση είναι πιο σύγχρονη μέθοδος, ελάχιστα επεμβατική, είναι ανώδυνη και αναίμακτη, δεν έχει μετεγχειρητική ταλαιπωρία, έχει άριστο αισθητικό αποτέλεσμα (δεν αφήνει ουλές), και ο χρόνος επανόδου του ασθενούς στις καθημερινές του δραστηριότητες είναι αισθητά μειωμένος. Ταυτόχρονα, χρησιμοποιείται πλέγμα για την ενίσχυση του ευένδοτου σημείου στο κοιλιακό τοίχωμα του ασθενούς. Με αυτό τον τρόπο ελαχιστοποιούνται οι πιθανότητες κάποιας υποτροπής.